بیماری اوتیسم چیست؟

نرخِ رو به افزایشِ اوتیسم

آیا این مسئله به خود-ایمنی مرتبط است و آیا تغذیه می تواند کمکی به این موضوع بکند؟

در دهه ی 1970، تنها 1 کودک از هر 10 هزار کودک به اوتیسم مبتلا بود. امروزه، طبق آماره مراکز کنترل این بیماری، این نرخ به 1 کودک در هر 59 کودک افزایش یافته است. گسترش طیف علائم اختلال اوتیسم (ASD) در طبقه بندی استاندارد انجمن روانشناسی آمریکا (DSM-5) می تواند یکی از دلایل این افزایش نرخ باشد. اما گسترده شدن معیارها نمی تواند به تنهایی دلیل این افزایش چشمگیر باشد.

افزایشِ اوتیسم

دلیل یا دلایل بروز طیف اختلالات اوتیسم هنوز مبهم است. در حال حاضر، دو جبهه مخالف در زمینه پژوهش های اوتیسم وجود دارند. یک جبهه بر این عقیده اند که علت بروز اوتیسم، ژنتیکی است. این گروه می گویند که اوتیسم هم شبیه سندروم داون، یک وضعیت ژنتیکی است. البتهه علیرغم دهه ها پژوهش بی وقفه، "ژن اوتیسم" یا ترکیبی از ژن ها که پدیدآورنده ی اوتیسم باشند، هنوز کشف نشده است. با این وجود، این گروه بر این عقیده اند که اوتیسم یک اختلال مادرزادی و مادام العمر است که می توان عوارض آن را کنترل کرد، اما قابل درمان نیست.

جبهه دوم بر این عقیده اند که دلایل اوتیسم عمدتاً محیطی هستند، هرچند برخی عوامل ژنتیکی نیز می توانند در این زمینه نقش داشته باشند. این گروه عقیده دارند که محرک های محیطی نظیر سموم شیمیایی، برخی غذاهای خاص، مواد حساسیت زا، واکسن ها و حتی اظطراب می تواند باعث ایجاد واکنش هایی در سیستم ایمنی بدن جنین شود که بر مغز اثر گذاشته و می توانند باعث بروز علائم اوتیسم شوند.

اوتیسم یک اختلال مادرزادی و مادام العمر است که می توان عوارض آن را کنترل کرد، اما قابل درمان نیست.

گروهی که به تأثیر عوامل محیطی معتقدند، روش های درمانی متفاوتی را پیشنهاد می دهند. برای مثال، پزشکانی نظیر دکتر مارک هایمن (Mark Hymen, MD) و دکتر امی میرز (Amy Meyers, MD) به تأثیر طب کارکردی در زمینه ی درمان اوتیسم معتقدند. پزشکانی که در زمینه ی طب کارکردی فعالیت می کنند معتقدند که اوتیسم یک بیماری خود-ایمنی است. این دسته مدعی هستند که با حذف گلوتن، شکر، لبنیات، تخم مرغ، و سایر مواد حساسیت زا از تغذیه ی کودک، توانسته اند با پاکسازی دستگاه هاضمه ی کودک به موفقیت هایی در زمینه ی درمان اوتیسم دست پیدا کنند. آنها همچنین از مکمل های ویتامین و املاح معدنی نظیر روی و منیزیوم برای تأمین کمبودهای غذایی کودک استفاده می کنند.

جبهه معتقد به محیطی بودن بیماری اوتیسم، همچنین محققانی را نیز در بر می گیرد که در پی کشف ارتباطی بین سموم شیمیایی و اوتیسم هستند. اخیراً نتایج تحقیقی که در نشریه ی روانپزشکی آمریکا منتشر شده، نشان می دهد که قرار گرفتن مادران باردار در معرض سم شیمیایی موسوم به DDT با بروز اوتیسم در کودک همبستگی مستقیم دارد. البته این مطالعه، نمایانگر رابطه ای علّی نیست بلکه تنها یک رابطه ی همبستگی بین این دو وجود دارد.

کتابی که اخیراً توسط طرفداران محیطی بودن اوتیسم منتشر شده، اثری است از جی.بی هندلی (J.B. Handley) به نام چگونه به همه گیری اوتیسم پایان دهیم؟(How to End the Autism Epidemic). در سال 2004، پزشکان مرکز پزشکی سان فرانسیسکو وابسته به دانشگاه کالیفرنیا، تشخیص دادند که پسر هندلی دچار اوتیسم شدید است. به هندلی و همسرش گفته شده که پسرشان احتمالاً باید در یک پانسیون شبانه روزی بزرگ شود. هندلی از پزشکان سؤال کرد که آیا تغییر تغذیه ی کودک ممکن است به بهبود او کمکی کند یا نه؟ و یکی از متخصصان مشهور در زمینه ی اوتیسم به او پاسخ داد که این شایعه تنها مایه ی دلخوشی والدین است.

هندلی و همسرش که می خواستند هر روش درمان ممکنی را امتحان کنند، دکتر لین میلک (Dr. Lynne Mielke) را پیدا کردند که توانست با تغییراتی در تغذیه ی کودک، نشانه های اوتیسم را به نحو چشمگیری کاهش دهد. با دیدن این پیشرفت، هندلی تصمیم گرفت که به مطالعه ی ارتباط بین واکسن ها، خود-ایمنی و اوتیسم بپردازد. 

هرچند این نظریه که واکسن ها باعث ایجاد اوتیسم می شوند، قویاً توسط مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) و سایر سازمان های سلامت رد شده است، کتاب هندلی دو نکته را قاطعاً مطرح می کند که شایان بررسی هستند.

نخست آنکه، تعداد واکسیناسیون هایی که یک کودک قبل از سن پنج سالگی دریافت می کند، در دهه های اخیر افزایش قابل توجهی داشته اند. در سال 1983، طبق دستورالعمل مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC)، انتظار می رفت که هر کودک تا سن پنج سالگی، پنج واکسن دریافت کند. در سال 2017، این تعداد به 38 واکسن رسیده است. یعنی از دهه ی هشتاد تا کنون، تعداد واکسن های دریافتی کودک تقریباً چهار برابر شده است. 

افزایشِ اوتیسم

ثانیاً، واکسن ها از آزمایشات دقیق سلامت و امنیت که توسط سازمان غذا و دارو (FDA) برای سایر داروها انجام می شود، معاف هستند. این معافیت بر اساس این ادعای مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری هاست که این همبستگی مستقیمی بین اوتیسم و واکسیناسیون وجود ندارد، هرچند تحقیقاتی که این معافیت را توجیه کنند، بسیار اندک هستند.

به هر حال چه با این ادعا که عوامل محیطی نظیر واکسن ها می توانند باعث ایجاد واکنش های خود-ایمنی و بروز اوتیسم در برخی کودکان شوند، موافق باشیم یا خیر، ایجاد تغییر در تغذیه ی کودک - تحت نظارت پزشک - که روشی مرسوم برای درمان بیماری های خود-ایمنی است، قطعاً ضرری نخواهد داشت. 



اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

مطالب مرتبط